Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT) jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalaniu stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych.
Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT) jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalaniu stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych.
W Klasyfikacji Środków Trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług.
Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczych obiekt, tzw. obiekt zbiorczy, którym może być np. zespół przewodów rurociągowych lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy, osiedla, zespoły komputerowe itp.
Klasyfikacja Środków Trwałych stosowana jest w sprawozdawczości statystycznej i w ewidencji księgowej środków trwałych.
Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT) została wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1317). Zmiany wprowadzone do klasyfikacji: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 lutego 2002 r. (Dz. U. Nr 18, poz. 169), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 260 poz. 2589).
Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT) zastąpiła Klasyfikację Rodzajową Środków Trwałych (KRŚT) wydaną zarządzeniem Prezesa GUS z dnia 17 grudnia 1991 r. (Dz. Urz. GUS Nr 21, poz. 132).
